Psyche & Soma

sknerek

Super

To w sumie ja się do Was dwóch dołączam i zapraszam kolejne osoby

bonnie_blue

Muisze sie pochwalic ze od 25 dni nie pale i nie przytylam ani kg

DiBi

nie wiem jak to wytłumaczyć, czy to choroba czy co.. ale opowiem Wam jak BYŁO ze mną.
przyjechaliśmy do Irlandii 2 marca rok temu. przez pierwszy tydzień generalnie nic nie jadłam- wiadomo stres, nowe otoczenie, nowe jedzenie. gdy znaleźliśmy pracę i panował ogólny luz zaczęło się..
wstając rano myślałam tylko o jedzeniu.. w trakcie śniadania myślałam co zjem na drugie śniadanie. w pracy myślałam już co przegryżć (i tak robiłam), potem dumałam o kolacji.. a kładąc się do łóżka o śniadaniu. przybrałam z 7kg do sierpnia. postanowiłam walczyć ze sobą. słodyczy nie mogłam odstawić "na raz". koło 14:00 każdego dnia w pracy miałam straszne drżenie nóg, gwiazdki przed oczyma (tak jak zawsze miałam przed zemdleniem). i co mnie ratowało? parę żelek, takich malutkich za 2centy.
i tak stopniowo dzięki Bogu odstawiłam wszystkie słodycze. jeśli je jem to sporadycznie, i potrafię się opanować.
i teraz mam pytanko- jak myślicie- co to w ogóle było? choroba? :ysz:

modlę się tlyko żeby to nie wróciło

ulenka

też tak mam czasem, wiesz?
nie wiem od czego to zależy. brak samokontroli jakiś.
ale wystarczy kilka razy ze sobą pogadać

i pomyśleć: co mi się stanie, jak nie zjem teraz ciasta? (odpowiedź: nic!) i po pewnym czasie jest ok.
Teraz od niedawna mało jem słodyczy, troszkę więcej się ruszam, więcej owoców itp. i już na wadze to widać

choroba to to raczej nie była DiBi... Chociaż, ja się nie znam

DiBi

to trwało pół roku, bardzo przybrałam na wadze. teraz już jest ok, czasem mnie korci żeby schrupać coś słodkiego ale w porównaniu z tamtym stanem to nic.
wtedy się załamałam.. nie mogłam sobie dać rady z samą sobą. i do tego nie miałam wtedy netu, żeby Wam się wyżalic..

ulenka

DiBi

ejj no ale ja mam nadzieję, że mnie to nie już nie spotka! :ysz:

mała mi

Rozumiem Cię Dibi, z tym, że mnie to nadal "trzyma"

Już wcześniej miałam z tym problem, ale wydawało mi się, że sobie z tym poradziłam, z naciskiem na słowo wydawało.
Teraz to wraca i są dni kiedy myślę praktycznie tylko o jedzeniu. Wolę wieczorem czuć się ciut niedojedzona, ale częściej czuję się przejedzona co owocuje niechęcią do siebie, no i oczywiście wielkim brzuchalem.

Tak naprawdę to mam wrażenie, że jak ktoś raz wpakuje się w jakieś zaburzenia jedzenia to ma to już na całe życie

Kikker

A ja mysle DIBi ze to poprostu otoczenie...ja wiem jak bylo ze mna. Tutaj ludzie jedza na okraglo - doslownie - no i rzeczy sa inne niz w Polsce, wiec tez zaczelam jesc. Ale na szczescie sie opanowalam o czasie.
To poprostu otoczenie i nowe nieznane slodycze...

migottka